MESSIASCOMPLEX (gastcolumn)

 

Dominees willen het graag zelf doen 

Van mijn vrouw leer ik dat er drie soort problemen zijn: Moeilijkheden die jij kunt wegnemen, problemen waar een ander iets mee moet, en de dingen die de lieve Heer dient op te lossen.  

De eerste groep is het eenvoudigst. Jij kunt de helpende hand bieden, en het ligt ook op jouw weg om het te helpen oplossen. Het doet jou goed, en je helpt er een ander mee uit de brand. Iedereen blij.  

Lastiger is het om een probleem bij anderen te laten. Eigenlijk vind je dat je het zelf in goede banen moet kunnen leiden. Maar het is het probleem van de ander. Wat je ook doet, het helpt niet. De ander zelf zal er een weg in moeten vinden.  

Het moeilijkst zijn de dingen waar je wel iets mee moet, maar die je met de beste wil van de wereld niet kunt oplossen. De dingen die te groot zijn voor jou alleen, en ook te groot voor ons samen. De honger in de wereld, een ramp, een ongeval, een ziekte, kanker.  

Daar kunnen we mee leren omgaan, elkaar terzijde staan, de ergste nood proberen te lenigen. Maar oplossen kunnen we het niet. “Dit is wat gebeurt”, zeggen we, “we moeten het aanvaarden”. Gelovigen zeggen: “Leg het maar in de handen van God.”

Daarmee denken ze dan niet dat de lieve Heer alles zal oplossen. Wel dat Hij er is in het aller moeilijkste. Je vasthoudt zoals een dierbare de armen om je heen slaat. En je moed en kracht geeft om gaande en staande te blijven. Gelovigen vertrouwen het toe aan God.  

Voor dominees is dat best moeilijk. Zij willen het graag zelf doen. Zij hebben min of meer allen een beetje een ‘messiascomplex’. Hoewel, allen, dat weet ik natuurlijk niet, maar ik wel in ieder geval. Toen ik met 28 jaar dominee werd, heb ik dat met vallen en opstaan moeten afleren.  

Mensen met verdriet moest ik vreugde brengen. Wie twijfelde diende ik het geloof terug te geven. Conflicten tussen mensen, waarbij de golven hoog gingen, wilde ik de wereld uit helpen. En ik was teleurgesteld als mij dat allemaal niet lukte.   

Mijn eerste jaar als classisdominee had ik er weer wat last van. Ik was blij met het vele dat goed ging in de Friese gemeenten die ik bezocht. Maar de mensen deelden ook zorgen met mij: vergrijzing en krimp bijvoorbeeld. 
Daar lag ik dan wakker van. Dat moest ik oplossen, dacht ik. Verder vond niemand dat, maar wat je zelf vindt, telt het zwaarst. Toen greep mijn vrouw in, en zei:  “Laat toch eens dingen aan de mensen zelf over, en ook aan de lieve Heer.”  

Sindsdien slaap ik weer beter. Dan denk ik even aan Paus Johannes de 23e, die ’s avonds voor hij insliep bad: “Lieve Heer, het is uw kerk, deze jongen gaat nu slapen”. 

Reageren? Mail dan naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.   of naar  Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Reacties

 

Mooi geschreven gastcolumn  (sa is et mar krekt.)

Groetjes, Wietske. 7 nov 2019

 

Je mag wel tegen Wim zeggen dat ik het een hele mooie column vond, vooral de laatste zin. Heel verrassend.
Liefs van Hennie, 7 nov 2019