DE VROUW DIE WIST WAT ZE WILDE

 

Ze woonde al 28 jaar in de straat schuin achter ons. Sinds 2003 alleen.
Dit voorjaar belde ik aan. Stilte. Door de steeg liep ik naar de bel bij haar achterdeur. Weer bleef het stil. ‘Ze is al een tijdje bedlegerig,’ zei de buurman. ‘ De deur is los, loop maar gewoon door naar de woonkeuken.’
 

Daar lag ze. Prinsheerlijk in bed. Deken tot aan haar kin. Het grijze haar opgestoken. Bril op. Heldere kraaloogjes. ‘Aha, daar ben je weer,’ zei ze. ‘Geef om vrijheid.’
‘Ja, het is weer zover. De collecte van Amnesty International.’
‘Gezellig,’ zei ze. En we haalden herinneringen op: aan alle keren dat ik – sinds 2006 – met de collectebus bij haar kwam. Meestal op de vroege avond. ‘Kom binnen,’ zei ze dan. ‘Even bijpraten.’  Dat werd minstens een halfuur, met koffie en chocolaatjes.
Altijd belangstellend naar het wel en wee van buurtgenoten. En ze sprak veel over Jan die zij – na zijn hersenbloeding – viereneenhalf jaar elke dag met de taxi bezocht in het verpleeghuis.
Wat was ze trots op haar dochters en kleinkinderen. En wat was ze enthousiast over mijn  “Ode aan Beatrix” in het krantje van de Oranjevereniging in 2012. ‘Ik heb het naar het Koningshuis gestuurd,’ riep ze  vanaf haar scootmobiel. Later liet ze me verguld het bedankkaartje zien: Hartelijk dank voor uw vriendelijke bericht.
 

Keurig verzorgd. Krachtig. Een pittige dame die wist wat ze wilde. Ook in de liefde: Ze wilde die “langpoot” Jan,  zei ze schaterend, die ze had ontmoet op een zangconcours.
Later runde ze - naast haar gezin-  samen met Jan jarenlang de kruidenierswinkel in het dorp.
Ze wist ook precies wat ze niet wilde nadat ze van de trap gegleden was: absoluut niet naar een verzorgingshuis. ‘In m’n eigen omgeving! Bij de foto’s van m’n dierbaren!’
Ze wilde haar  94ste verjaardag halen. Op 26 november. ‘Ik ben wel moe en vergeet ook veel. Verder gaat het wel goed, hoor. En ik heb Thuiszorg.’
 

Sinds die AI-collecte keek ik regelmatig even om het hoekje, vooral in die warme zomer. Maar zij had het onder haar deken nooit te warm. Het bed was haar heilig. ‘Wat lief dat je komt,’ zei ze vaak. ‘Daar doe je goed aan.’  
Slechts één keer, op 19 september, trof ik haar in de zitkamer: puzzelboekje op schoot, een in muizenhapjes gesneden krentenbol. Het smaakte haar niet.
‘Warm eten wil ze ook niet meer,’ zei de Thuiszorgmedewerkster. ‘Daar hebben we ons maar bij neergelegd, ze drinkt alleen nog. We komen nu zes keer overdag en ’s nachts twee keer.’

Gaandeweg werd ze steeds smaller, herinnerde zich steeds minder. Van ‘Piety en je’  werd ik ‘u en mevrouw.’ En ze noemde mijn achternaam, maar niet op dinsdagmiddag 22 oktober. ‘Ah, daar bent u weer.’  We spraken alleen nog over Jan en het zangconcours.
Heb ik er goed aan gedaan om voor haar te zingen? Dit was niet gepland. Het gebeurde gewoon. “De Heer is mijn herder”  en “De Heer zij ere.” En het zondagsschoollied dat ik als tienjarige leerde: “Eens zal ik Hem gelijk zijn. Eenmaal zullen… sneeuwwitte kleed’ren mij wachten.’
 

‘Mooi,’ fluisterde ze na elk lied en leek steeds even weg te glijden. Het kaarsje is bijna opgebrand dacht ik, terwijl ik haar wang streelde en ze haar kraaloogjes opsloeg. Die waren dof. 

De volgende dag is ze voorgoed weggegleden. Heel stilletjes.
Dag lieve achterbuurvrouw. Ik ga u missen.

 

Piety Veenema,  2 november 2019

Reageren? Mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Reacties:

 

 

De column is goed gelukt naar mijn gevoel. Alles wat je mij hebt verteld over je buurvrouw staat er mooi beschreven in.

Er viel me trouwens een uitdrukking op: 'de deur is los'. Jaren geleden hadden wij een buurvrouw uit Den Haag. Zij moest erg wennen aan het Noorden en bepaalde uitdrukkingen vielen haar op o.a. de deur is los. Zij dacht dat de deur uit z'n scharnieren hing en er een timmerman bij moest komen. Ik ben dat nooit vergeten en vond het erg komisch. Volgens mij is het een Groningse uitdrukking maar misschien ook bekend in Friesland?  Groet van Marian, 4 nov. 2019. 

Het is inderdaad een Friese uitdrukking, die letterlijk naar het Nederlands is vertaald, oftewel een Friesisme.

Dus die reactie van je buurvrouw uit Den Haag is heel begrijpelijk. Het moet zijn: de deur is open.

Maar in dit geval laat ik het Friesisme in stand, want zo heeft de buurman het gezegd.


Hartegroet van Piety, 6 nov. 2019

 

Wat een mooi eerbetoon aan onze moeder. Mooi geschreven en de 'langpoot' Jan zijn echt de woorden van haar.  Wij vinden dat je dit mooie verhaal mag publiceren op je website. Bedankt voor het bezoekje tijdens de 'rouwdagen' thuis. Fijn om te weten dat je een dag voor haar overlijden nog bij haar bent geweest en met haar gesproken en gezongen hebt. Vriendelijke groet van Jenny en Martha, 6 nov. 2019

Een heel mooie column! Fijn voor de kinderen ook, zulke warme herinneringen aan hun moeder. Ik heb haar niet persoonlijk gekend, maar dankzij jouw verhaal krijg ik echt een goed beeld!

Hartelijke groet, Jan Kroon, 6 nov. 2019

 

 

Net je verhaal gelezen in je schrijftrein. Verhaal naar mijn hart, uit jouw hart . Dankjewel, een prachtig “deelverhaal”.  

Goudse groet,  Carolyt.  7 nov. 2019

www.tjalkvancarolyt.com

Wat een mooie column over jouw bijzondere lieve achterbuurvrouw.

Ontroerend en zo uit het leven gegrepen.

Ik heb hem een paar keer gelezen.

Liefs van Baukje, 7 nov 2019

Wat een mooie column. Ik moest net gewoon huilen. Ik moest op de een of andere manier erg aan Beppe denken. Wat was ik toch gek op beppe Aafke… zij was mijn favoriet. 

Liefs van Erwin, 7 nov 2019   www.erwinstienstra.com

Heb je column gelezen en kreeg ook even kippenvel. Ik vind het ontroerend, lief en mooi.

Bijzonder dat je vlak voor haar overlijden nog voor haar gezongen hebt.

Groet van Gre, 7 nov 2019

Wat een ontroerende column, heel mooi en de reactie

van Erwin deed me ook veel. Ik wist niet dat mem Aafke zijn favoriet was. Liefs Hennie, 8 nov 2019 

Dit was een hele mooie en ontroerende column van je.
Groetjes, Wietske. 8 nov 2019

 

We waren er erg van onder de indruk. Wat ontzettend mooi dat jij dit zo met deze mevrouw hebt meegemaakt, en we begrijpen de reacties van de familie ook heel goed. Zo waardevol als er iemand zo omkijkt en meeleeft met een achterbuurvrouw!
Veel liefs van Riette en Harm, 9 nov 2019

 

Mooie column . Ik heb deze doorgestuurd naar mijn zus Anneke.

Mooi dat je voor je buurvrouw hebt gezongen. Anneke heeft dit ook nog met mijn moeder gedaan in de laatste dagen van haar leven in het ziekenhuis. Onze moeder sprak en reageerde nog maar weinig, maar toen Anneke dat bekende lied ging zingen,  zong ze opeens mee!  Liefs, Trienke – 26 nov 2019