NOOIT MEER VERGETEN (gastcolumn)

 Misschien is er

destijds iets gebeurd

Hij was al op leeftijd, kende iedereen in het dorp, en allen kenden hem. Ik was nog jong, sinds kort dorpsdominee, en wilde graag ieder leren kennen. Hij was lid van onze gemeente, en kwam nooit meer in de kerk. Ik hoopte daar wat aan te kunnen doen.

Op een goede dag ging ik op bezoek. Zijn huis bleek een zoete inval, Jan en alleman kwam bij hem samen om aan de grote tafel het nieuws van alledag te bespreken onder het genot van een kop koffie. 

Nou ja, koffie. Op tafel stond een pot oploskoffie van matige kwaliteit. Tenminste, dat vond zijn club koffiedrinkers. Daar had hij het volgende op gevonden: hij kocht twee potten oploskoffie en zette die beide op tafel. Eén van een bekend merk, en zijn eigen goedkope. Van beide bood hij hen een mok aan.

Welke van de twee ze het beste vonden. Daar waren ze met z’n allen snel over uit. De dure was de beste. Pittig, smaakvol en het rook als echte koffie. Heel wat beter dan het flauwe en laffe bakje van dat goedkope merk.

 Vervolgens vertelde hij hen dat hij van tevoren de inhoud van de beide potten had omgewisseld. “Het gemopper was meteen afgelopen en ik heb ze niet meer over de kwaliteit van mijn koffie gehoord. Einde discussie.”

 Nadat de laatste koffiegast was vertrokken, keek hij me over de tafel met twinkelende ogen aan: “De herder komt eens even kijken bij een van zijn verloren schapen.” Ik knikte: “Ik hoorde dat u jaren geleden elke zondag in de kerk was. En ineens bent weggebleven. Ik dacht: misschien is er destijds iets gebeurd, en wilt u mij daar over vertellen.”

 “Jawel”, zei hij, “jaren geleden heb ik ruzie gehad met de kerkenraad. Die hebben mij zo slecht behandeld toen, ik zal het nooit meer vergeten. En ik kan me er ook niet over heen zetten, het zal me altijd dwars blijven zitten.”

  “Wilt u me vertellen wat er destijds precies gebeurd is?”, vroeg ik voorzichtig. Bij mijn opleiding had ik geleerd dat je mensen die ernstig gekwetst zijn helpt wanneer zij zich bij je mogen uiten.

  “Dat zit zo, dominee. Het was toen ..… ja, wanneer was dat nou toch precies? Enfin, het ging in ieder geval over .…. ach, waar ging dat ook alweer eigenlijk over? Heden, heden, mijn geheugen is een zeef geworden.”

 “Maar als ik u goed begrijp”, zei ik nog voorzichtiger, “was het zo erg dat u het nooit meer kunt vergeten?” Hij lachte. “Laat maar zitten, dominee, we nemen nog een kop.”

Sindsdien kwam hij zo en nu en dan weer in de kerk. Enkel in een avonddienst, wanneer er weinig mensen waren. Hij durfde een volle kerk zeker niet onder ogen te komen. Dacht misschien: “wat er toen gebeurd is, zijn ze vast nooit meer vergeten.”

 

Reageren? Mail dan naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.