ALLES VAN WAARDE IS WEERLOOS (gastcolumn)

 

De advertenties lees

ik met andere ogen


De afgelopen weken denk ik na over wat van waarde is in mijn leven. Onder het kopje koffie met een stukje van de appelcake die buurvrouw door de achterdeur heeft gezet. En wanneer ik een frisse neus haal langs de toegangsvaart tot ons dorp.

Vooral bij het krantlezen aan de ontbijttafel. En op ons tuinbankje met een bakje thee, waarbij mijn oog valt op vogels die met een takje in hun snavel rondvliegen. Altijd na afloop van mijn dagelijkse wandeling naar de kinderen en kleinkinderen om daar even de krant te brengen.

Daar geef ik een schaaltje gehaktballen af – ‘die van Oma zijn het lekkerst’ – en krijg ik een stukje kwarktaart mee – ‘die van onze kleindochters smaakt het best’ –  en dan mijmer ik na over de gewone dingen die mijn hart verheugen nu mijn dagen verstild zijn.  

De dagelijkse dingen die van waarde zijn. Niet zoals voorgaande jaren dat mijn vrouw en ik uitvlogen voor een vakantie naar de zon. Maar dat zij aan het einde van de ochtend thuis komt met haar Buurtzorgjasje aan, mondkapje nog onder de kin, en ik een lunch klaarmaak.  

Praatprogramma’s sla ik over, omdat de zoveelste mening van de zoveelste bekende Nederlander en het zoveelste commentaar van de zoveelste gevierde presentator mijn aandacht niet meer vasthouden. Alleen in wie werkelijk wat te zeggen heeft vind ik waarde.  

In de warme woorden van verpleeghuisdokter Hans Konst bijvoorbeeld. Destijds raakte hij als gedeputeerde in het nieuws zelden mijn hart, nu komt zijn wijsheid over wat wel en wat niet mogelijk is binnen: ‘Soms genezen, vaker verlichten, altijd troosten.’ 

De rouwadvertenties in de kranten lees ik met andere ogen. Niet de omschrijvingen ‘Jonkheer Mr. Dr.’ of ‘ridder in de Orde van Oranje-Nassau’ wekken mijn waardering, maar ‘lieve dochter’ of ‘goede collega’.

Het lukt mij niet meer mij op te winden over de bonus of het topsalaris van iemand die het gemaakt heeft in het leven. En steenrijke topondernemer zijn zonder omzet en met schulden is niet om jaloers op te zijn in deze tijd. Bakkers en kassières, zij zijn waardevol.  

Op de paar vierkante meter achter mijn bureau waarheen mijn werk is teruggebracht mijmer ik over de waarde van de kerken. De tijd dat ik me zorgen maakte over krimp en toekomst van het kerkelijk leven lijkt ver achter me. Wanneer ik zondagmorgen op de bank voor een televisiekerkdienst zit, voel ik in een krachtig Bijbelverhaal en een bemoedigende regel uit een lied waar kerkgangers en kerkvoorgangers het altijd allemaal voor doen. Ook in geestelijke zorg geldt: ‘soms genezen, vaker verlichten, altijd troosten’.  

Mijn gedachten gaan naar een bekende dichtregel van Lucebert. Alles van waarde is weerloos, wordt van aanraakbaarheid rijk. Ik hoef het in deze tijd van kwetsbaarheid en anderhalve meter afstand niet meer uit te leggen. Wij weten wat van waarde is.  

Reageren? Mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.   of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.