WEER FYSIEK (gastcolumn)

 

Is het wijs om nu

 al te beginnen?


Als u mij drie maanden geleden had verteld over ‘fysieke kerkdiensten’, zou ik gekeken hebben of ik water zag branden. Inmiddels heb ik het de hele dag over fysieke en digitale bijeenkomsten, en is dit de gewoonste zaak van de wereld geworden.  

12 weken lang is mijn werk uitsluitend digitaal geweest. Opgehokt in mijn kamertje onder de hanenbalken was ik enkel met telefoon, e-mail en video-vergaderen in de weer. Mijn vrouw vond het hoog tijd dat ik weer eens fan ‘e pôle kwam.  

Deze week leg ik mijn eerste fysieke bezoek af. Gewoon, zoals voor de lockdown 13 maart, een lijfelijke visite. De autorit voelt als een schoolreisje. De zon schijnt, het gras van de Friese weiden licht op in verschillende kleuren groen. De koeien zijn gewoon door blijven grazen.

Gelukkig ben ik op tijd van huis gegaan, ik moet lang wachten voor een ‘fysieke brug’. Met een lijfelijke brugwachter ter plaatse in zijn hokje. Geen brêgewipper op 50 kilometer afstand die met camera’s het weg- en waterverkeer digitaal in goede banen leidt.

Het wordt een mooie fysieke ontmoeting. En we hebben het er even over samen. Over de onwennigheid, over het verlangen naar het normale kerkelijke leven, over de vrees of we niet te snel weer terug willen naar goedgevulde kerkbanken en zingen uit volle borst. En over onze innerlijke verscheurdheid of we weer fysiek op gang willen komen. Is het wijs om nu al te beginnen, of zullen we nog even wachten?  

Ik moet denken aan de schrijver Ilja Leonard Pfeijffer. Dagelijks schrijft hij in de NRC een column vanuit zijn woonplaats Genua in Noord-Italië over het leven met Corona daar. “Terugkeren vanuit de lockdown is als een omgekeerde hoekschop”, zegt hij.

“Met een hoekschop zijn beide partijen in het voetbal gelukkig. De verdedigers dat zij een doelpunt hebben weten af te wenden, en de aanvallers dat zij er toch een corner uitsleepten. Met de versoepeling van de coronamaatregelen is het net andersom. Iedereen is ongelukkig. De helft van de mensen vindt dat het niet snel genoeg gaat. De andere helft vreest dat het te snel gaat allemaal.”

Ook binnen de kerken valt mij voortdurend de omgekeerde hoekschop van Ilja op. Sommige kerkleden vinden dat we niet snel genoeg weer het kerkelijk leven kunnen hervatten. Andere hopen dat we vooral heel rustig aan en zorgvuldig gaan terugkeren naar de oude situatie.

Ilja’s hoekschop zit ook in mijzelf. Waar ik de beide kanten voel. De vrees, én het verlangen. De voortvarendheid, en ook de terughoudendheid. Het lied ‘Mijn God gewapend tot de tanden voeren twee mannen in mij strijd’ zit mij in het hoofd. 

Het is best wel zoeken hoe we weer fysiek zullen gaan. Naar het juiste midden tussen heilig ongeduld en heilige zorgvuldigheid. Tussen vrijmoedig vertrouwen en veilige verantwoordelijkheid. Zoals de apostel Paulus zei: met geloof, hoop en liefde.

 

Reageren? Mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.   of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.