IN ORDE (gastcolumn)

Tot slot moeten we

het zelf aanvaarden

‘Het is in orde’ lees ik in een rouwadvertentie deze week. Een bericht van weinig woorden. Naam en leeftijd van de overledene, enkele treffende eigenschappen, de namen van kinderen en kleinkinderen, gegevens over het afscheid, een correspondentieadres.

En bovenaan deze woorden: ‘Het is in orde’. Mooie advertentie. Niet te veel gezegd, en niet te weinig. Geen groot verhaal over hoe belangrijk iemand is geweest voor de samenleving en zo. Geen status of bijzondere prestatie. Ook een geestelijk doodskleed heeft geen zakken.

Geen woorden die over elkaar buitelen om aan te geven hoe uniek iemand is geweest. Niemand is bijzonder in deze wijde wereld en in de grote geschiedenis van de mensheid. Bijzonder ben je alleen voor wie je dierbaar zijn. Die liefde ademt deze advertentie.

Het bericht vertelt niet dat de overledene ‘te vroeg’ is gestorven. Ook niet dat dit sterven te lang op zich heeft laten wachten. Niet dat het ‘oneerlijk’ is geweest. Enkel dat het ‘in orde’ is. Dat het goed is zo.

‘Het is in orde’ heeft, denk ik, te maken met hoe de overledene zelf over de aanstaande dood heeft gedacht. De stervende heeft kunnen aanvaarden dat het leven hier en nu eindigde. Misschien is dat wel wat ik vooral mooi vind aan dit bericht.

Dat iemand kan overgeven wat haar of hem overkomt. En dan ondanks alles wat er is gebeurd en wat er wordt gedacht en gevoeld – niemand verlaat immers zonder slag of stoot zijn of haar leven –, toch kan zeggen ‘Het is in orde’.

Natuurlijk zijn er dingen in het leven en sterven van de overledene ‘niet in orde’ geweest. Bij niemand is alles in orde. Bij de één is te weinig met elkaar gesproken wellicht, bij een ander zijn dingen gedaan of gelaten of gezegd waar men spijt van heeft.

“Niemand is goed, dan God alleen”, zegt Jezus. Dat beseffen, dat aanvaarden, “zo’n goeie ben ik niet, maar als ik mijn leven overzie was het ‘in orde’”, is misschien wel de grootste levenswijsheid, een grote stervenswijsheid in ieder geval.

Waardevol als je kunt zeggen dat je leven, dat ongetwijfeld over bergen en dalen is gegaan, dat vast ook met vallen en opstaan is geleefd, en dat zeker ook pijn en verdriet heeft gekend, ondanks alles toch ‘in orde’ is geweest. Daar zit genade in: “Ik was wie ik was, het was goed zo.”

De lieve Heer heeft ons allang aanvaard zoals we zijn. Dat hebben deze overledene en de dierbaren ook gedaan – ‘Het is in orde’, misschien wel de hoogste lof die een Fries anderen en zichzelf kan geven. Tot slot moeten het zelf nog aanvaarden.

Nu heb ik nog niet de leeftijd van deze gestorvene. Maar ik hoop dat als mijn uur daar is mijn kinderen en kleinkinderen met dezelfde mildheid over mij zullen spreken. En dat ik even genadig over mezelf ben geweest.

Reageren? Mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.