GEWOON (gastcolumn)

Hier is gewoon zijn

nog normaal

Het kan aan mij liggen, maar als ik naar de televisie kijk kom ik bijna alleen aantrekkelijke mensen tegen. Jonge mensen, mooie mensen, succesvolle mensen, welsprekende mensen, bekende mensen, hoog opgeleide mensen.
De talkshowtafels zijn gevuld met mensen naar wie het aangenaam kijken is. En zelfs in Podium Witteman, waar het toch op het gehoor aankomt, zijn het meestal knappe, jeugdige vrouwen en mannen die de klassieke instrumenten bespelen. Ze zoeken ze erop uit, denk ik.

Van binnen willen we in de media ook graag aantrekkelijk overkomen. De pagina’s rouwadvertenties van mijn zaterdag-NRC staan vol met academische titels, belangrijke functies, adellijke aanduidingen, en beschrijvingen hoe uniek mensen zijn geweest.

Het kan allemaal niet bijzonder genoeg zijn. Aantrekkelijk en perfect is de norm. Wanneer je vergeet in de supermarkt en bij de bakker om je heen te kijken, zou je haast gaan denken dat alle gewone mensen van een zo stralende schoonheid horen te zijn, en dat jij uit de toon valt.

Misschien ben ik daarom zo blij dat ik in Friesland woon. Hier is gewoon zijn nog normaal. Dat voel ik in deze krant, waar geregeld de gewone meester en juffrouw, de pakes en beppes, de wijkagent en de winkelman of -vrouw een hoofdrol spelen.

Ik ben fan van Hea op Omrop Fryslân en vooral van het onderdeel Goeie. Als de camera een gewoon iemand met gewone bezigheden op een gewone plek ontmoet, die daar heel gewoon over kan vertellen.

De grote kunst van een schilder of dichter ligt in het kijken en luisteren naar de gewone dingen des levens. Dat levert bijzondere kunstwerken op. De aardappeleters van Van Gogh, en zijn zonnebloemen, evenals de gedichten van Willem Wilmink – alles uit het leven gegrepen.

Er zijn plaatsen in onze samenleving waar de mensen juist in hun alledaagsheid samenkomen. Langs de lijn bij het voetbal is zo’n plek. Daar vind je niet alleen mooie mensen, maar ook de mensen als u en ik.

Een andere plek waar de gewone mensen samenkomen, is de kerkbank. Dat valt mij op als ik ’s zondagsmorgens naar de televisiekerkdienst van Omrop Fryslân kijk. Hier voor de camera vooral gewone mensen. Het is een weldaad voor de ogen dat ze er op de televisie nog zijn.

Van binnen zijn ze ook gewoon. Dat kun je horen als ze een gebed uitspreken en je hen even in de ziel kunt kijken. ,,Voor de kinderen, dat zij gelukkig opgroeien. Voor de zieken en wie iemand verloren. Voor mezelf, dat het me lukt eenvoudiger te leven.”

Ooit vroeg ik mijn gemeenteleden naar hun meest dierbare lied. Of ze dat naar me wilden mailen. Veel psalmen en gezangen werden ingestuurd. Bovenaan stond de psalm die begint met de regel Heer die mij ziet zoals ik ben, dieper dan ik mijzelf ooit ken.

De lieve Heer heeft zijn kinderen het liefst gewoon zoals ze zijn.

Reageren? Mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.   of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.