Van WACHT naar MOEDERS MOTTO'S

Lang was er geen enkele ruimte voor een gedichtje in mijn hart. Wonderlijk dat het terugkomt als het leven mij verwart. Zo begint mijn gedicht TROOST uit 2010.
Ook in 2021 kwam het er – door diverse omstandigheden - amper van. Maar in de kerstvakantie schreef ik wat woorden in mijn boekje en merkte ik dat ik er weer was. Zomaar vloeide mijn gedicht “Alleen maar meisjes?” uit mijn pen en al mijmerend kwam ik vanzelf bij onze moeder uit.

Na haar overlijden, in 1998, vonden wij een tegeltje in haar spullen: "Christus is de onzichtbare Gast bij iedere maaltijd, de stille Toehoorder bij elk gesprek! "
Ik kan me niet herinneren dat onze moeder over anderen roddelde. Ze dacht eerst na voor ze ergens iets van zei. In mijn poëziealbum schreef zij vroeger: “Ik wens te zijn als Jezus, zo need’rig en zo goed. Zijn woorden waren vriend’lijk, Zijn stem was  altijd zoet.
Helaas ‘k ben niet als Jezus, dat ziet een elk aan mij. Ach Heiland wil mij helpen, en maak mij zoals Gij.”

Ik schreef een eerste versie met als titel WACHT

Woorden kunnen wapens zijn die iemand diep verwonden
“Zet Heer een Wacht voor onze monden”
Zo wou onze moeder zijn.
Een twee drie vier vijf zes zeven
Tel door tot tien en wacht nog even
Woorden kunnen wapens zijn die jou en mij doorzeven
Een twee drie vier vijf zes zeven
Tel door tot tien. Wacht. Nog
heel even!

Ik schrijf hier “onze monden”, want het moest rijmen op verwonden. Maar de letterlijke Bijbeltekst van Psalm 141: 3 luidt: “Zet Heer een wacht voor mijne lippen.”
Dat leverde andere rijmwoorden op. En na veel probeersels ontstond uiteindelijk mijn tweede versie: MOEDERS MOTTO’S

 Woorden kunnen wapens zijn die
knetterend ontglippen
“Zet Heer een Wacht voor mijne lippen”
Zij wou zo graag als Jezus zijn.

 Woorden kunnen wapens zijn die
jou en mij doorzeven
Een twee drie vier vijf zes zeven
“Tel tot tien en wacht nog even.”

 Emoties kunnen wapens zijn die
onbedoeld verkillen
“Emoties moeten eerst verstillen”
O, kon ik maar moeder zijn.

Piety Veenema,  9 januari 2022

Het volledige gedicht TROOST staat in mijn bundel “Verborgen wereld” onder GEDICHTEN.
TROOST (als 't verdriet me haast te zwaar wordt) (pietyveenema.nl)

Het gedicht “ALLEEN MAAR MEISJES?” staat onder FOTOGEDICHTEN
Fotogedichten (pietyveenema.nl)

 

Reacties 

“O, kon ik maar moeder zijn”.  Wees jezelf Piety, je bent een mooi, lief mens! En ja, ik kan het ook anders opvatten, je had ook zo graag moeder willen zijn.

Wat kan ik zeggen om je daarin te troosten? Ik weet het niet. Ik stuur warmte en liefde naar jou.

Hennie Bos, 10 januari 2022

Inspiratie wat weg in deze coronatijd is best begrijpelijk. Ook ik heb soms het gevoel dat er toch wel erg weinig uit mijn handen komt. Wel ervaren we dat er behoorlijk wat mensen om ons heen overlijden. Vaak volgen we een afscheidsdienst via de TV. Afscheid nemen is heftig omdat het fysiek niet kan.  Houd moed. 
Groet van Ine A., 12 januari 2022

Je hebt het goed gezien, Hennie,  die laatste zin kun je op 2 manieren opvatten (doordat ik het woordje ALS heb weggelaten). Inderdaad had ik graag zelf moeder willen zijn.

Piety, 11 januari 2022

 

Prachtig geschreven!
Gr. Pietsje  Pol, 12 januari 2022

 

De beide versies spreken me aan en het is moeilijk een keuze te maken. De tweede ontroert me het meest vooral door de laatste zin.
Marian van K. 12 januari 2022

Mooi, Piety. Nog mooier dat de bron weer begint te stromen

Hartelijke groet, Wim B.  13 januari 2022

 

Heel mooi de gedichten van je. Ik ken het versje... prachtig.

Ik zeg ook vaak... eerst tot tien tellen, vooral wanneer je je pijn hebt gedaan en dan wil je meestal een heel lelijk woord zeggen.

Het helpt... na tien tellen is de pijn gezakt en de lelijke woorden willen niet meer komen.

Groetjes, Ria Kl. 13 januari 2022