ZONDAGSKIND ANDRE VAN DUIN (gastcolumn)

Er is al ruzie en haat genoeg in de wereld

 (dit schreef Wim eind januari 2021)

Hij is ons nationale zondagskind. Steevast vrolijk en goedgehumeurd, zelden zonder pretlichtjes in zijn ogen. Zijn humor is lichtvoetig, met een toefje ernst, kwetst niemand, en wekt bij de meesten van ons in korte tijd een lach. 

In Matthijs gaat door vertelt André van Duin over het afgelopen jaar. Zijn man Martin overleed aan kanker. Zijn goede collega en vriendin Corrie van Gorp stierf. En een aantal maanden geleden kreeg André zelf kanker. Alles rondom Martins ziekte herhaalde zich.

Zelfde ziekenhuis, zelfde ingang, zelfde dokter, zelfde kamers, zelfde scan. “Alleen bij mij vonden ze direct waar het zat, dat was bij Martin niet zo. Toen vier maanden lang chemo’s, en een paar weken terug een operatie.

 Ze knipten een stukje uit mijn darm, hebben de twee einden met nietjes weer aan elkaar gezet, en nu werkt het weer. De boel moet nog even op zijn plaats komen, maar ik geloof wel dat ik hersteld ben.

 Er kwamen ook vragen: ‘Is mijn geluk nu ineens op? En waar heb ik dit in hemelsnaam aan verdiend? Waar doe ik het nu allemaal nog voor?’ Maar ja, je kunt er ook niet bij gaan neerzitten. Je moet jezelf herpakken. Gelukkig had ik mijn werk nog. Heel Holland Bakt. En varen met Janny.”

 Matthijs van Nieuwkerk zoekt naar meer drama: “Vervloekte je iemand? Of iets?” André blijft het klein houden: “Ik kan niet iemand de schuld geven. Je doet er niets aan. Ja, wat je kunt doen is in het toilet wat vaker achteromkijken. En ga bij een herhaald plasje bloed even langs de dokter.”

 “Ben jij gelovig?” vraagt Matthijs. André: “Nee, totaal niet. Wel dacht ik ‘als het misgaat, ga ik naar Martin toe’. Dat was een troost. Al weet ik dat dit niet kan, want Martin is er niet meer. Maar dan denk ik, misschien is er een soort ziel achtergebleven in de materie. Er moet toch iets zijn? Dat geeft een bepaalde steun, nou ja ‘bepaalde steun?’, heel veel steun!”

Ik overleg ook nog dingen met hem. En misschien heeft Martin zich wel bemoeid met de operatie, zodat het goed ging.” Er verschijnt een traantje. “Hij stond ook naast me op het kastje. Hij staat altijd naast me op het kastje.

 Maar als het niet goed was gegaan, was er ook niet zoveel aan de hand. Ik ben 74, en je gaat allemaal een keer dood. Dan was ik wat eerder overleden. Daar had ik ook vrede mee gehad.”

 “Wat maakt het leven de moeite waard?” vraagt Matthijs. André: “Dat ik veel mensen blij heb kunnen maken. Niet iedereen. Dat kan ook niet, en dat hoeft ook niet. Maar ik heb velen plezier gebracht. Er is al ruzie en haat genoeg in de wereld.”

 André is ons nationale zondagskind. In goede tijden maakt hij ons blij, in tijden van verdriet geeft hij ons levenswijsheid mee.

Reageren?
Mail naar 
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.   of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.